บทที่ 6 อยู่ให้ห่างเขามากที่สุด
เด็กหนุ่มกำลังนั่งอ่านหนังสือ เสื้อคลุมสีเทาตัวเก่าพาดอยู่บนไหล่ ใบหน้ายังคงซีดเซียว
แต่ท่าทางสงบนิ่งราวกับเมื่อวานไม่ได้ถูกนางทรมานเจียงหว่านอี๋เห็นแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด
นางเดินเข้าไปทันที เซี่ยจิ่งเหิงได้ยินเสียงฝีเท้าจึงเงยหน้า เมื่อเห็นว่าเป็นนาง
แววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากนั้นก็วางหนังสือลงแล้วลุกขึ้น
“คุณหนูใหญ่”
เจียงหว่านอี๋ไม่ตอบ สายตากวาดไปทั่วโต๊ะ ก่อนเห็นตลับยาวางอยู่ตรงมุม ยังปิดสนิท
ไม่ได้แตะต้องจริง ๆ นางชี้ไปทันที “เหตุใดไม่ใช้?”
เซี่ยจิ่งเหิงมองตามนิ้วของนาง
“ข้าไม่เป็นอะไร”
“ไม่เป็นอะไรแล้วขาเจ้าเป็นอะไร”
เด็กหนุ่มเงียบ เจียงหว่านอี๋จ้องรอคำตอบนางเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อวานตนเห็นด้วยว่าเขาเดินผิดปกติ
เซี่ยจิ่งเหิงมองนางนิ่ง สายตานั้นทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกจับผิดเช่นกัน
เจียงหว่านอี๋จึงเชิดหน้าขึ้น
“ข้าหมายถึง หากเจ้าเดินกะเผลกอยู่ในจวน คนอื่นจะคิดว่าข้าตีเจ้าหนักเกินไป”
“คุณหนูใหญ่เป็นผู้สั่งตีข้า”
“...”
นางรู้! ไม่ต้องย้ำก็ได้! เจียงหว่านอี๋กัดฟัน
“แต่ข้าก็ให้ยาเจ้าแล้ว”
เซี่ยจิ่งเหิงไม่ตอบ นางเริ่มโมโหอีกครั้ง
“ของที่ข้าให้ เหตุใดเจ้าไม่ใช้?”
คราวนี้เด็กหนุ่มตอบราบเรียบ
“ข้าไม่กล้า”
เจียงหว่านอี๋ชะงักงัน ไม่กล้า? ยาทาแผลมีอะไรให้ไม่กล้าใช้ แต่เพียงครู่เดียว นางก็เข้าใจ
เขาไม่เชื่อว่านางจะให้ของดีแก่เขา บางทีอาจคิดว่านางใส่อะไรลงไปในยาด้วยซ้ำ
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น เจียงหว่านอี๋กลับพูดไม่ออกเสียเอง
ชาติที่แล้วนางทำอะไรไว้บ้างนะ ถึงทำให้คนคนหนึ่งระแวงแม้กระทั่งยารักษาแผลหนึ่งตลับ
ความรู้สึกปั่นป่วนก่อตัวขึ้นในใจ แต่มันอยู่ได้ไม่นาน เพราะนางนึกถึงถ้วยยาพิษในชาติที่แล้วขึ้นมาอีกครั้ง
เกือบเสมอกัน เขาระแวงยาของนาง นางก็กลัวยาของเขา ไม่มีผู้ใดเสียเปรียบผู้ใด
เจียงหว่านอี๋เดินไปหยิบตลับยาขึ้นมา เปิดฝาแล้วดม
“เห็นหรือไม่ ไม่มีพิษ”
เซี่ยจิ่งเหิงมองนาง
“ยาพิษบางชนิดไม่มีกลิ่น”
มือของเจียงหว่านอี๋แข็งค้าง ทว่าสีหน้านางกลับเอาเรื่อง เด็กอายุสิบสามผู้หนึ่ง...เหตุใดต้องรู้เรื่องยาพิษมากถึงเพียงนี้!
“เช่นนั้นเจ้าจะเอาอย่างไร”
นางวางตลับยากระแทกโต๊ะ
“จะให้ข้ากินให้เจ้าดูหรือ?”
“ยาทาแผลกินไม่ได้”
“เซี่ยจิ่งเหิง!”
เด็กหนุ่มเงียบลงในที่สุด เจียงหว่านอี๋สูดลมหายใจลึก พยายามเตือนตัวเองว่าห้ามตีเขา
ตีไม่ได้ ด่ามากก็ไม่ได้ ต้องทำให้เขาเกลียดนางน้อยลง นางจึงผลักตลับยาไปตรงหน้าเขาอีกครั้ง
“คืนนี้ต้องใช้”
เซี่ยจิ่งเหิงไม่ได้รับปาก เจียงหว่านอี๋หรี่ตา
“หากพรุ่งนี้ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่ได้ใช้...”
นางหยุดคิดว่าจะขู่อะไรดี ตีหรือ? ไม่ได้ อดอาหาร? ยิ่งไม่ได้ สุดท้ายจึงเอ่ยออกไปว่า
“ข้าจะมาดูเอง”
เซี่ยจิ่งเหิงหลุบตาลง เจียงหว่านอี๋เองก็นิ่งไปเช่นกัน เดี๋ยวนะ นางจะมาทำไม?
แต่พูดออกไปแล้วจะเก็บคืนก็เสียหน้า
นางจึงสะบัดแขนเสื้อแล้วหมุนตัวจากไปอย่างฟึดฟัด เดินออกจากเรือนได้หลายก้าว
ความรู้สึกผิดปกติจึงค่อย ๆ ผุดขึ้นมา เมื่อเช้านางตั้งใจไว้อย่างไรนะ? อยู่ห่างเซี่ยจิ่งเหิง
ใช่ อยู่ห่างเขาให้มากที่สุด
เจียงหว่านอี๋หยุดเดิน แล้วหันกลับไปมองเรือนเล็กที่อยู่ด้านหลัง เพิ่งผ่านไปไม่ถึงครึ่งวัน
นางกลับเป็นฝ่ายเดินมาหาเขาเอง แถมยังบอกว่า...พรุ่งนี้จะมาอีก
เจียงหว่านอี๋เงียบไปนาน ก่อนปลอบตัวเองในใจ ช่างเถอะ รอให้แผลเขาหายก่อนก็แล้วกัน
พอหายแล้ว...นางจะอยู่ห่างเขาจริง ๆ
